ทำเพื่อพ่อแม่และคนรัก

ปกติผมจะไม่ค่อยเขียนเรื่องอะไรที่มันส่วนตัวสักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่คิดว่านี่มันพื้นที่สาธารณะ ทำไมจะต้องเอาอะไรมาระบายด้วยเล่า…

แต่วันนี้ผมจะลองเขียนอะไรที่ผมอยากเขียน แต่ไม่ได้เขียนดูบ้าง ก็ในเมื่อพื้นที่ตรงนี้มันเป็นพื้นที่ผมสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง มันมีความทรงจำ หลายเรื่องราวผมขีดเขียนขึ้นมาในช่วงสำคัญ ๆ ของชีวิตผม

ผมย้อนกลับไปอ่านโพสต์หนึ่งของผมเรื่อง คุณกลัวการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ที่เขียนไว้ตั้งแ่ต่เมื่อวันที่ 2 กันยายน ปี 2008  นาน 2 ปีกว่าแล้ว แต่ผมยังจำวันที่นั่งเขียนเรื่องนี้ได้ดี มันเป็นวันหนึ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญของชีวิตผม วันที่ผมต้องเลือกระหว่างมนุษย์เงินเดือนกับการทำงานอิสระ ซึ่งในที่สุดผมก็ตัดสินใจเลือกอย่างหลังมาจนถึงทุกวันนี้ และผมจะยังไม่ตอบว่าทำไมผมจึงเลือกแบบนี้ ขอให้คุณได้ลองอ่านต่อไป…

“คุณเคยรู้สึกท้อแท้กับอะไรก็ตามที่คุณทำหรือพบเจอยู่บ้างมั้ย ?“  จริงๆ คำถามแบบนี้ ไม่น่าจะต้องถามสำหรับมนุษย์ทุกคน ก็ย่อมมีความรู้สึกท้อกันได้ทั้งนั้นใช่มั้ยครับ แต่คำถามที่น่าสนใจกว่านั้นคือ “เมื่อมีความรู้สึกแบบนี้คุณทำอย่างไร ?“  คำถามนี้ต่างหากที่น่าสนใจ  มันไม่สำคัญเลยว่าทำไมคุณถึงท้อแต่มันสำคัญว่า คุณจัดการกับมันอย่างไรต่างหาก…

ผมเองก็เคยท้อแท้และเสียใจกับอะไรหลาย ๆ อย่างเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่ผมท้อ ผมจะนึกถึง พ่อแม่และคนที่เรารัก แน่นอนว่าทุกคนมีพ่อแม่และคนรักกันทั้งนั้น แต่บางครั้งเราแค่อาจมองข้ามไป โดยอาจลืมไปว่าคนเหล่านั้น ซึ่งอยู่เบื้องหลังเรานั้นเขารักเราจริง ๆ โดยไม่ต้องมีข้อแม้หรือเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น

ผมเองมีเรื่องเสียใจลึก ๆ จริง ๆ อยู่เรื่องหนึ่งที่เก็บไว้นาน ไม่เคยได้บอกใครแม้กระทั่งคนในครอบครัว จนเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ผมก็ตัดสินใจที่จะบอกพ่อกับแม่ ซึ่งทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น แม้ว่าบางอย่างอาจต้องใช้เวลาและความพยายามอีกไม่น้อยก็ตาม แต่ผมเชื่อเสมอว่าเมื่อใดก็ตามที่ผมมุ่งมั่นและทำทุกวันเพื่อคนที่เรารัก ไม่ช้าไม่นานมันจะต้องสำเร็จ !

“พ่อกับแม่รักและพร้อมเข้าใจเรามากว่าที่เราคิด” นั่นคือคำตอบที่ผมได้รับเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ก่อนหน้านั้นผมเหมือนปิดตัวเองเกินไป  ผมรักท่านเสมอแต่ไม่ค่อยได้แสดงออกให้ท่านเห็น นั่นเป็นข้อผิดพลาดอย่างมาก เราไม่รู้หรอกว่าเราจะมีเวลาได้แสดงออกอีกนานแค่ไหน ถ้าเราไม่เริ่มทำวันนี้ เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำเลยก็ได้ แล้วเราจะเสียใจที่สุดเมื่อถึงเวลานั้น…

ปีใหม่ที่ผ่านมา ผมสารภาพเลยว่าผมนอนร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว ติดต่อกันถึง 3 คืน มันเป็นการนอนร้องไห้ครั้งล่าสุดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานมากแล้วตั้งแต่จำความได้ และที่สำคัญมันเป็นการร้องไห้ที่มีความสุขที่สุดจนกระทั่งหลับไป

ทำไมนะหรือ ? คำตอบก็เพราะว่าที่ผ่านมาทุกอย่างนั้นพ่อกับแม่เข้าใจผมเสมอ ท่านยินดีและเคารพในสิ่งที่ผมเลือกเสมอ ผมรู้สึกโชคดีมาก ที่ผมได้เลือกชีวิตของผมและคนที่ผมรักที่สุดก็เข้าใจและสนับสนุนในสิ่งที่ผมเลือก มีอย่างเดียวที่ผมไม่รู้คือท่านเป็นห่วงผมมากว่าที่ผมคิดไว้เยอะ ท่านไม่เคยคาดหวังให้ผมอยากเป็นโน่นนี่ ท่านอยากอยากได้อย่างเดียวคือ อยากให้ผมมีความสุข

บางทีเราก็มัวคิดแต่ว่าเมื่อเราประสบความสำเร็จแล้ว เราจะทำให้ท่านมีความสุข เรารอความสำเร็จ แต่ท่านอยากให้เรามีความสุขทุกวันโดยไม่สนใจว่าเราจะเป็นอย่างไรก็ตาม

และทุกวันนี้เมื่อใดก็ตามที่ผมท้อและคิดถึงท่าน ผมจะรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเสมอ และก็พร้อมที่จะร้องไห้อย่างมีความสุขได้ทุกครั้ง

“ผมรักพ่อกับแม่ครับ” คำพูดง่าย ๆ แค่นี้แต่บางทีเราก็ไม่เคยได้ทำมัน…

ไม่มีบทความใกล้เคียง