สวัสดีทุกท่านครับ…

อย่างที่ผมเคยบอก พื้นที่ส่วนนี้ผมจะเขียนอะไรที่มันเป็นทั้งสาระ หรือบางเรื่องราวอาจไม่มีสาระแนวระบายปัญหาชีวิต ซึ่งอันไหนท่านดูแล้วไม่น่าสนใจก็ผ่านได้เลยครับ ดังเรื่องที่ผมกำลังจะเขียนต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่ราวที่เกิดขึ้นกับชีวิตผมล้วน ถ้าอยากรู้ว่า “ถูกรักแต่ไม่ถูกเลือก” เรื่องราวน้ำเน่าแค่ไหน ลองอ่านต่อครับ

“คุณเคยถูกรักมั้ยครับ ?”  เชื่อว่าน่าจะตอบเหมือนกันว่า เคยสิ แหม หน้าตาหล่อ (สวย) อย่างเรามิรึจะไม่มีคนหลง (ผิด) รักบ้างหล่ะ  ^_^

เช่นเดียวกันครับ แม้ว่าผมจะไม่ได้หล่อเหลาเอาการอะไร แต่ในชีวิตนี้ผมเคยรักคนอื่นและถูกคนอื่นรักอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องรักคนอื่น (โดยที่เขาอาจไม่ได้รักด้วย) นี่เยอะครับจำไม่หมดแน่นอน แต่ก็แปลกเวลาที่มีคนมารักเรา เราอยู่ในสถานะถูกรัก เมื่อเวลาผ่านไปเรามักจะลืมคนเหล่านั้นไปหมด ผิดกับคนที่เราไปหลงรักเขา เรายังจำได้เป็นอย่างดี

ช่วงชีวิตที่ผ่านมา มี 3 เหตุการณ์ักับผู้หญิง 3 คนที่ผมรักซึ่งเกิดขึ้นในลักษณะเดียวกัน…

คนแรก น่าจะเป็นรักในวัยเรียนสมัยมัธยมต้นและคบหากันจนจบมัธยมปลาย ดูแล้วน่าจะเป็นอะไรที่ราบรื่น สวยงาม แต่เมื่อผมย้ายจากต่างจังหวัดเข้ากรุง มาเรียนต่อมหาลัย มันก็เริ่มห่าง ๆ กัน แต่ยังติดต่อพูดคุยกันอยู่  และก่อนผมจะจบ 1 ปี น้องเขาโทรมาชวนไปร่วม “งานแต่งงาน” ซึ่งแน่นอนเจ้าบ่าวนั้นผมไม่รู้จัก และน้องเขาบอกว่าอยากให้ผมได้เจอคนดี ๆ …

คนที่สอง เป็นนักศึกษาราชภัฏแห่งหนึ่ง รู้จักกันตอนผมฝึกงานปีสุดท้าย เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างเร็วกับระยะเวลาไม่ถึง 3 เดือน เนื่องจากเป็นคนจากจังหวัดเดียวกัน และมีความชอบอะไรหลาย ๆ อย่างคล้ายกัน  หลังช่วงฝึกงานผ่านไป  ต่างคนก็เลือกเส้นทางชีวิต ผมตัดสินใจเรียนต่อ ส่วนเธอยื่นสมัครงานบัญชีที่บริษัทแห่งหนึ่ง แต่เราก็ยังติดต่อและดูเหมือนความสัมพันธ์ยังดูปกติดีสำหรับผม…

ผ่านไปอีก 6 เดือน ผมเริ่มเรียนหนัก และมีงานต้องทำเยอะ เริ่มนอนคุยโทรศัพท์หากันน้อยลง…
กลางเดือนพฤศจิกายนของปีนั้น มีข้อความจากเธอเข้ามือถือ “หนูจะแต่งงานปลายเดือนนี้นะ ถ้าพี่ว่างอย่าลืมมา” …

เหตุการณ์ต่อมา …

คนที่สาม รู้จักกันทางอินเตอร์เน็ต นักศึกษาจากมหาลัยมหานคร ซึ่งระยะทางโคตรไกลจากที่ผมพัก แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาความสัมพันธ์ออนไลน์ นั้นเกิดขึ้นง่ายจะตายไป ถ้าเราอยากจะเิริ่ม น้องเขาเป็นคนจังหวัดเพชรบุรี เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมถูกรัก เธอค่อนข้างจริงจังและวางอนาคตอะไรไว้มากกว่าที่ผมรู้  ความสัมพันธ์ไม่ได้รวดเร็วอย่างที่ผ่านมา เราออนไลน์กันนานกว่าจะได้พบกัน ที่นานไม่ใช่ผมไม่กล้า แต่ว่าผมยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจ

หลังจากออกมาพบกัน ทุกอย่างไปได้สวย น้องเขาเป็นคนน่ารัก ทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอและที่สำคัญเขารักผมเอามาก ๆ เริ่มคุยกันถึงเรื่องอนาคตหลาย ๆ เรื่อง ๆ แต่ผมกลับรู้สึกว่าไม่ได้รักน้องเขาอย่างที่เคยผ่าน ๆ มา น่าจะเป็นเพราะผมไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับใครมากกว่า

ในที่สุด แม้ว่าจะรักเพียงใด น้องเขาก็รับรู้ได้ว่าผมไม่พร้อมที่รักเธอ จึงตัดสินใจแยกทาง นี่นับเป็นความรู้สึกผิดและเสียใจกับสิ่งที่ทำมากที่สุด ครั้งหนึ่งในชีวิต แ้ล้วเธอก็หายไปนานพอที่ผมจะลืมเรื่องราวบางอย่างไป

แต่ประวัติศาสต์ดูเหมือนชอบซ้ำรอย…

เมื่อคืนขณะนั่งอยู่หน้า Facebook มีผู้หญิงคนหนึ่ง Add เข้ามา แว๊บแรกที่กดรับ รู้สึกคุ้นหน้ามาก ใช่แล้ว ! เธอนั่นเอง ผมลองเข้าไปดูใน Profile ของเธอ เห็นรูปคู่กับหนุ่มผิวเข้ม หลายรูปในหลายสถานที่ และไปสะดุดตากับรูปหนึ่งซึ่งเป็นการ์ดอะไรสักอย่าง เมื่อคลิ๊กเข้าไปดูขนาดชัด ๆ  ผมก็เผลออมยิ้มให้เธอเมื่อเห็นข้อความใต้รูปว่า “การ์ดงานแต่งวันที่ 29 มกราคม 2554 นี้” …

ครับมันเป็นรอยยิ้มแห่งความสุขจริง ๆ นี่กระมังที่เขาว่า บางทีความรักเราก็ไม่จำเป็นต้องครอบครอง เพราะเมื่อใดที่เราไม่สามารถดูแลมันได้ดี การเห็นคนที่เรารักมีความสุขนั้นเราเองก็มีความสุขไม่น้อยไปกว่ากัน

และผมก็ไม่สงสัย และคงไม่้ต้องถามเธอแล้วกระมังว่า add ผมมาทำไม ?

ไม่มีบทความใกล้เคียง