พบกัน…เว้นวันหยุด

พบกัน...เว้นวันหยุดคนอื่น ๆ อาจจะฝันถึงวันเสาร์ วันอาทิตย์ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งสูงสุดเอื้อม รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ กระวนกระวายจนแทบฝันถึง บางคนก็อยากให้มีแต่วันสุดสัปดาห์ด้วยซ้ำไป

สาเหตุสำคัญเพราะมันเป็นวัดหยุดงานไงหล่ะ  สัตว์โลกผู้น่าเวทนา  ต้องกระเสือกกระสนออกจากที่นอนอันอบอุ่นตั้งแต่เช้ามืดวันจันทร์ตรากตรำอยู่กับงานหนักราวกับเป็นเครื่องจักร สัปดาห์ละ 5-6 วัน จนกว่าเขาจะได้ซมซานกลับบ้านในตอนค่ำวันศุกร์  เรี่ยวแรงถูกสูบแทบจะเหือดแห้งซีดเซียว  อ่อนล้าจนอยากหลับชั่วชีวิต

เสาร์อาทิตย์คือวันที่พวกเขาจะได้นอนแผ่อยู่กับบ้าน  ไม่ผิดกับคนป่วยกำลังฟักฟื้น สะสมเรี่ยวแรง  เหลือบมองผู้คนรอบ ๆ ตัวด้วยแววตาเรียกร้องความเห็นอกเห็นใจ พลางตีหน้าสยดสยองเมื่อนึกถึง “วันจันทร์” อันโหดเหี้ยมที่กำลังมาถึง นั่นคือภาพชีวิตของผู้คนส่วนใหญ่ในสังคมแห่งนี้

ตรงกันข้าม… สำหรับพวกเรา!

วันหยุดเป็นเรื่องออกจะน่าเบื่อหน่าย เราอยู่กับวันหยุดแบบเฉย ๆ เอามาก ไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษกว่าวันอื่น ๆ ตรงไหน  แถมวันวันหยุดยังมีเรื่องน่าเบื่ออีกตั้งเยอะสำหรับพวกเรา ไม่ว่าจะสวนสาธารณะ สนามกีฬา หรือห้างสรรพสินค้า ต่างแออัดไปด้วยมนุษย์ผู้โหยหาวันพักผ่อน จนสถานที่พวกนี้ไม่ค่อยเหลือบรรยากาศแห่งความเบาสบายให้เราได้เสพ

พบกัน...เว้นวันหยุด

มีบางคนบอกว่าชีวิตพวกเราน่าอิจฉาออก ไหนจะใช้วันธรรมดาได้อย่างเต็มที่ และหลบหลีกความแออัดตามสถานที่สาธารณะในวันหยุดได้อย่างใจแล้ว ทำไมจะต้องเบื่อด้วยเล่า….

น่านสิ  พวกเราคงยังไม่มีคำตอบให้พวกเขาหรอก จนกว่าจะลองมาเป็นคนประเภทเราดู ว่ามั้ย…

 

ส่งท้ายด้วยเพลง Stay The Night จาก James Blunt ครับ

ปล. ขอบคุณที่มาบทความบางส่วนจาก มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 11-17 กุมภาพันธ์ 2554

จำนวนผู้อ่าน :5166

No comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>