ค่ำคืนที่ผ่านมา ผมลองเปิดหนังที่ไม่ค่อยเหมือนหนัง น่าจะเป็นคล้ายบทสัมภาษณ์คนดังที่เรารู้จักกันดี อย่างเช่น โมเดิร์นด๊อก อุดม แต้พานิช เป็นเอก รัตน์เรือง ซึ่งเส้นทางสู่ความสำเร็จของบุคคลเหล่านี้ล้วนน่าสนใจ และเต็มไปด้วยข้อคิดดี ๆ อย่างที่หนังดี ๆ เรื่องไหน ๆ ก็คงไม่สามารถให้ได้

ตัวกู-ของกู ภาพยนต์โดย “สันติ แต้พานิช” (น้องชายโนส อุดมแต้พานิช) ได้ฝากแผลเป็นทางความคิดไว้หลายแผลมากสำหรับผม หลายคำพูด หลายข้อคิดกำลังย้ำ กำลังบอกว่า ขณะนี้ตัวเรายังใช่ตัวเราเองอยู่จริงหรือเปล่า

คำถามหนึ่งเกิดขึ้นว่า มีอะไรที่เป็นของตัวกูเองบ้าง ??

เสื้อผ้า ภาษา ท่าทาง เอกลักษณ์ อาหาร อาชีพ ความชอบ  เหล่านี้มีอะไรเป็นของตัวคุณเองบ้าง หรือที่คุณมี คุณเป็นก็แค่การเดินตาม การลอกเลียน การทำอย่างที่คนอื่น หรือคนส่วนใหญ่บอกให้ทำ

คุณกำลังเดินตามความฝันของตัวเอง หรือเดินตามความฝันของคนอื่น คนส่วนใหญ่
คุณกำลังรู้สึกเหนื่อยกำลังสิ่งที่ทำอยู่หรือเปล่า เพราะว่าสิ่งนั้นมันไม่สนุก มันก็เลยเหนื่อย
คุณได้เป็นตัวของคุณเองบ้างแล้วหรือยัง ?

คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมามากมายหลังรับชมเรื่องนี้จบ และมันคงยังติดค้างในความคิดผมไปอีกนาน จนกว่าเราจะค่อย ๆ ทยอยให้คำตอบกับเรื่องเหล่านี้ได้ ในวันหนึ่ง

วันที่เป็นวันที่ตัวกู-ของกู ได้ถูกแสดงออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ

ไม่มีบทความใกล้เคียง