สวัสดีผู้อ่านที่ติดตามบ้างไม่ติดตามบ้าง ตามประสาการอัพเดทที่ขาด ๆ หาย ๆ ไม่ค่อยต่อเนื่องเอาเสียเลยในช่วงหลังมานี้  ก็อย่างว่าการสร้างเว็บ สร้างบล๊อกนั้นง่าย แต่การอัพเดทเรื่องราวอย่างสม่ำเสมอนั่นสิของยาก…. ว่ามั้ยครับ วันนี้ขอเข้าเรื่องตัวเองอีกสักครั้ง  หลังจากพบการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นกับตัวเอง… เปล่า ! ไม่ได้หล่อขึ้น … เปล่า ! ไม่ใช่เรื่องน้ำหนักตัว (จริง ๆ อยากให้เพิ่มด้วยซ้ำ) เปล่า ! ไม่ได้ถังแตก จนต้องไปเกาะแม่กิน 555 และก็ เปล่า ! ไม่ได้ร่ำรวยขึ้น เช่นกัน … ถ้านั่นคือการเปลี่ยนแปลงที่ทุกคนมองเห็นได้จากภายนอก อาจจะไม่มีอะไรนักสำหรับผมตอนนี้ แต่การเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในจิตใจ ต่างหากที่ผมเองเท่านั้น รับรู้และเข้าใจมันอย่างชัดเจนว่ามันได้เกิดขึ้นกับผม เหมือนกับที่คนรอบข้าง คนในครอบครัวเคยเปรย ๆ กับผมอยู่บ่อยครั้งแต่ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อมัน สิ่งนั้นคือ “ความอดทน” ครับ ใช่แล้ว มันเข้ามาเป็นเกราะชั้นดีในจิตใจผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ผมรับรู้ได้ว่ามันกำลังทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี หรือนี่กระมังที่เขาเรียกว่าวุฒิภาวะในตัว เมื่อเราโตขึ้นเรื่อย ๆ มันถึงจะเริ่มมีและเริ่มทำงานดีขึ้น ๆ ตามลำดับ แต่ผมก็ไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียวว่าเกิดจากวัยที่เราเติบโตขึ้น [...]

ค่ำคืนที่ผ่านมา ผมลองเปิดหนังที่ไม่ค่อยเหมือนหนัง น่าจะเป็นคล้ายบทสัมภาษณ์คนดังที่เรารู้จักกันดี อย่างเช่น โมเดิร์นด๊อก อุดม แต้พานิช เป็นเอก รัตน์เรือง ซึ่งเส้นทางสู่ความสำเร็จของบุคคลเหล่านี้ล้วนน่าสนใจ และเต็มไปด้วยข้อคิดดี ๆ อย่างที่หนังดี ๆ เรื่องไหน ๆ ก็คงไม่สามารถให้ได้ ตัวกู-ของกู ภาพยนต์โดย “สันติ แต้พานิช” (น้องชายโนส อุดมแต้พานิช) ได้ฝากแผลเป็นทางความคิดไว้หลายแผลมากสำหรับผม หลายคำพูด หลายข้อคิดกำลังย้ำ กำลังบอกว่า ขณะนี้ตัวเรายังใช่ตัวเราเองอยู่จริงหรือเปล่า คำถามหนึ่งเกิดขึ้นว่า มีอะไรที่เป็นของตัวกูเองบ้าง ?? เสื้อผ้า ภาษา ท่าทาง เอกลักษณ์ อาหาร อาชีพ ความชอบ  เหล่านี้มีอะไรเป็นของตัวคุณเองบ้าง หรือที่คุณมี คุณเป็นก็แค่การเดินตาม การลอกเลียน การทำอย่างที่คนอื่น หรือคนส่วนใหญ่บอกให้ทำ คุณกำลังเดินตามความฝันของตัวเอง หรือเดินตามความฝันของคนอื่น คนส่วนใหญ่ คุณกำลังรู้สึกเหนื่อยกำลังสิ่งที่ทำอยู่หรือเปล่า เพราะว่าสิ่งนั้นมันไม่สนุก มันก็เลยเหนื่อย คุณได้เป็นตัวของคุณเองบ้างแล้วหรือยัง ? คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมามากมายหลังรับชมเรื่องนี้จบ และมันคงยังติดค้างในความคิดผมไปอีกนาน จนกว่าเราจะค่อย [...]

คนอื่น ๆ อาจจะฝันถึงวันเสาร์ วันอาทิตย์ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งสูงสุดเอื้อม รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ กระวนกระวายจนแทบฝันถึง บางคนก็อยากให้มีแต่วันสุดสัปดาห์ด้วยซ้ำไป สาเหตุสำคัญเพราะมันเป็นวัดหยุดงานไงหล่ะ  สัตว์โลกผู้น่าเวทนา  ต้องกระเสือกกระสนออกจากที่นอนอันอบอุ่นตั้งแต่เช้ามืดวันจันทร์ตรากตรำอยู่กับงานหนักราวกับเป็นเครื่องจักร สัปดาห์ละ 5-6 วัน จนกว่าเขาจะได้ซมซานกลับบ้านในตอนค่ำวันศุกร์  เรี่ยวแรงถูกสูบแทบจะเหือดแห้งซีดเซียว  อ่อนล้าจนอยากหลับชั่วชีวิต เสาร์อาทิตย์คือวันที่พวกเขาจะได้นอนแผ่อยู่กับบ้าน  ไม่ผิดกับคนป่วยกำลังฟักฟื้น สะสมเรี่ยวแรง  เหลือบมองผู้คนรอบ ๆ ตัวด้วยแววตาเรียกร้องความเห็นอกเห็นใจ พลางตีหน้าสยดสยองเมื่อนึกถึง “วันจันทร์” อันโหดเหี้ยมที่กำลังมาถึง นั่นคือภาพชีวิตของผู้คนส่วนใหญ่ในสังคมแห่งนี้ ตรงกันข้าม… สำหรับพวกเรา! วันหยุดเป็นเรื่องออกจะน่าเบื่อหน่าย เราอยู่กับวันหยุดแบบเฉย ๆ เอามาก ไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษกว่าวันอื่น ๆ ตรงไหน  แถมวันวันหยุดยังมีเรื่องน่าเบื่ออีกตั้งเยอะสำหรับพวกเรา ไม่ว่าจะสวนสาธารณะ สนามกีฬา หรือห้างสรรพสินค้า ต่างแออัดไปด้วยมนุษย์ผู้โหยหาวันพักผ่อน จนสถานที่พวกนี้ไม่ค่อยเหลือบรรยากาศแห่งความเบาสบายให้เราได้เสพ มีบางคนบอกว่าชีวิตพวกเราน่าอิจฉาออก ไหนจะใช้วันธรรมดาได้อย่างเต็มที่ และหลบหลีกความแออัดตามสถานที่สาธารณะในวันหยุดได้อย่างใจแล้ว ทำไมจะต้องเบื่อด้วยเล่า…. น่านสิ  พวกเราคงยังไม่มีคำตอบให้พวกเขาหรอก จนกว่าจะลองมาเป็นคนประเภทเราดู ว่ามั้ย…   ส่งท้ายด้วยเพลง Stay The Night [...]